Bebekliğinde öğrenir insan mimiklerin ne anlattığını. Mesela tüm yakınlarımız bebekken hayranlıkla izler bizi. Gülümsemenin ne kadar güzel birşey olduğunu biliriz. Güven verir. Ya da annemiz bizimle uğraşmaktan yorulduğunda yüzü asılmıştır ve biz aslında bu durumu algıladığımız için ağlarız.
Çocukluk, bebekliğe en yakın evre olduğu için, etrafta olup biten herşeyi algılama kapasitesi o kadar yüksektir. Çünkü öğrenme çağıdır ve herşey öğrenilene kadar merak edilir. Bundan dolayı da iş çözülene kadar, gerekirse 50 defa sorulur o merak edilen şeyin ne olduğu..
Çocuklarda bir de kendini kanıtlama isteği vardır. Yaptıkları herşey için, büyüklerinden bir "Aferin" almak isterler. Yaptıkları şeyin ne olduğunun bir önemi yoktur. Örneğin duvarları rengarenk boyadığında, aslında kalem tutabildiğini ispat etmek istiyordur. Ama çoğumuz duvarları mahvettiği için, yaptığını onaylamak yerine onu cezalandırırız. Bu durum da onu daha çok "yaramazlık" diye adlandırdığımız duruma itecektir.
Çocukları anlayabilmek için, aslında onlar gibi düşünmek en doğrusudur. Davranışları karşısında sinirlenip kızmak yerine onlarla eğlenmek, hem gelişmesi açısından sağlıklı olacaktır, hem de biz büyüklerin ruh sağlığı yerinde kalacaktır. Duvarlar tekrardan boyanabilir, öyle değil mi? Üstelik hiçbirşey çocuğumuzdan değerli değil..
Çok beğendiğim bir hikayeyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Okuduğunuzda gerçekten bana hak vereceksiniz.
Bir bilim adamının tıp konusunda yeni ve çok önemli buluşları olmuştu. Bir gazete muhabiri röportaj yaparken kendisine, ortalama bir insandan nasıl olup da daha farklı ve yaratıcı bir insan olduğunu sormuş. Kendisini diğerlerinden ayıran özellik neymiş?
Bilim adamı bu soruyu ”iki yaşındayken annesinin yaşadığı bir deneyim nedeniyle” diye yanıtlamış.
Çocukluğunda buzdolabından süt şişesini çıkartmaya çalışırken, şişe elinden kayıp yere düşmüş ve ortalık süt gölüne dönmüş.
Annesi mutfağa geldiğinde,ona bağırmak, söylenmek ya da cezalandırmak yerine, ”Robert, ne kadar güzel bir hata yaptın! Daha önce bu kadar büyük bir süt gölü görmemiştim. Evet, olan olmuş. Şimdi birlikte burayı temizlemeden önce biraz yerdeki sütle oynamak ister misin?” demiş. O da eğilip, oynamış yere dökülen sütle.
Birkaç dakika sonra annesi, ”Robert, bu tür bir şey yaptığında, bunu senin temizlemen ve her şeyi eski haline getirmen gerektiğini biliyor musun? Bunu nasıl yapmak istersin? Bir sünger mi kullanalım, bir havlu ya da bir bez mi? Hangisini istersin?” demiş. Robert süngeri seçmiş ve birlikte yere dökülen sütü temizlemişler.
Daha sonra annesi, ”Biliyor musun, burada yaşadığımız olay, senin iki minik elinle bir süt şişesini taşıyamadığın kötü bir deneyimdi. Şimdi arka bahçeye çıkalım ve şişeyi sula doldurup, senin dolu bir şişeyi düşürmeden taşımanı sağlayalım” demiş. Küçük çocuk şişeyi boğazından iki eliyle tutarsa, düşürmeden taşıyabileceğini öğrenmiş.
Ne güzel bir ders! Bu ünlü bilim adamı daha sonra, o anda bir hata yaptığı zaman bundan korkmaması gerektiğini öğrenmiş. Yapılan hataların yeni bir şeyler öğrenmek için çok güzel fırsatlar olduğunu anlamış.
İşte bilimsel araştırmalardaki deneyler de bu temele dayanır zaten. Bir deney başarısız olsa bile, o deneyden çok değerli bilgiler elde edilir. Bütün anne babalar çocuklarına, annesinin Robert’e davrandığı gibi davransalar çok daha iyi olmaz mı?
Güzel haftalar dilerim ;)
Burcu Basmaz / Editör
RSS
