Bugün dünyaya çocuklar hepsi aynı pencereden mi bakıyorlar? Kimileri pencerenin dışarısından bakıyor kimileri içerisinde. Kimisi içeride üşüyor, kimisi dışarıda… Kendilerinin hiç suçu olmadan bozulmuş bir düzene istemeden de olsa geliyorlar. Hiç bilmediğimiz bir ülkeye gidişimiz ve orada kimsesiz oluşumuz gibi.
Hayata geleli çok olmadı henüz. Kim yazdı bu kaderi onlara, kim istedi böyle olmasını. Hangi çocuk madde kullanıyorum diye mutludur ya da hangi çocuk ben büyünce hırsız olacağım der! Karıncaların hayatını düşünürken nasıl katiller yetiştirilir yetişkinlerin maharetlerinden sayılabilir.
Küçük prens gibi bu gezegene gelirken koyunun çiçeği yemesini istemeyecek kadar hassas ve insan gelip, başkalaştırılan çocuk.
Kim suçlu; taş atan çocuklar mı, onları taş atmaya zorlayan biz büyükler mi? Geçen günlerde bir çocuk danışanım oldu. Annesi yalan söylüyor diye getirdi. Çocuğa neden kurtulmak istiyorsun diye sorduğumda ‘YALANDAN’ dedi. O kadar temizler ki, annesinin dikkatini ve onayını almak için yaptığı hatadan öylesine pişman ki, bu çocuk nasıl suç işler bunu düşünmek gerek sanırım.
Dönüp inşa ettiğimize bakalım, çocuk suçlu oranına, çocuk madde bağımlısı oranına. Nasıl vazgeçirdik onları hayallerindeki dünyadan. İzin verelim dünyayı kursunlar, hapsetmeyelim kendi kurgulanmış zihinlerimize onları. Nasıl da kendi umutsuzluğumuzu taşıtıyoruz onlara. Anne baba olmayı, çocuğu doğurmak olarak algılayan zihinler olmaktan çıkaralım. Ama bize de şöyle yapıldı diye serzenişleri duyar gibiyim. Acıtarak mı tedavi olunur mu hiç?
Sokaklarda bir şeyler satan çocuklar, küçük yaşta kadınlaştırılan kızlar, tacize uğrayanlar hangi suçun cezasını çekiyorlar. Dünyaya gelirken umdukları limanlar nereye gitti? Sokakta yaşayan çocuklar üşüdüğünde anneleri nasıl olur da üşümez. Babalarının her gün yeni güne uyandıklarında nasıl önemli bir rolleri var ki baba olmak gibi kutsal ve yüce bir vazifeyi reddederler.
Bu kaderi tayin eden kim diye isyan eden yetişkinler, kendi kaderlerini yönlendiren anneleri –babaları gibi tayin eder olmuşlar küçük bedenlerin yaşamını.
Bir kedi bile çocuklarını doğurur doğurmaz bırakamazken nasıl bir duygu bıraktırıyor o küçük elleri. Nasıl bir vicdan itiyor onları soğuğa, karşıdan karşıya geçerken bırakamazken nasıl oluyor da yalnızlığa terk ediliyor çocuklar.
Bırakmayın bugün çocuklarınızı. Belki burada büyük görev annelere düşüyor. Karanlığa mum yakamıyorsak yanan mumları söndürmeyelim. Bulalım kaybettiğimiz çocukluğumuzu, çocuklarımızı? Kuralım mı başka bir dünya ve son olarak küçük prensten bir alıntı ile bitirmek istiyorum; Gökyüzüne bakın. Kendinize “Acaba koyun çiçeği yedi mi, yemedi mi?” diye sorun. Bakın her şey nasıl da değişiyor…
Bugün dünyaya çocuklar hepsi aynı pencereden mi bakıyorlar? Kimileri pencerenin dışarısından bakıyor kimileri içerisinde. Kimisi içeride üşüyor, kimisi dışarıda… Kendilerinin hiç suçu olmadan bozulmuş bir düzene istemeden de olsa geliyorlar. Hiç bilmediğimiz bir ülkeye gidişimiz ve orada kimsesiz oluşumuz gibi.
Hayata geleli çok olmadı henüz. Kim yazdı bu kaderi onlara, kim istedi böyle olmasını. Hangi çocuk madde kullanıyorum diye mutludur ya da hangi çocuk ben büyünce hırsız olacağım der! Karıncaların hayatını düşünürken nasıl katiller yetiştirilir yetişkinlerin maharetlerinden sayılabilir.
Küçük prens gibi bu gezegene gelirken koyunun çiçeği yemesini istemeyecek kadar hassas ve insan gelip, başkalaştırılan çocuk.
Kim suçlu; taş atan çocuklar mı, onları taş atmaya zorlayan biz büyükler mi? Geçen günlerde bir çocuk danışanım oldu. Annesi yalan söylüyor diye getirdi. Çocuğa neden kurtulmak istiyorsun diye sorduğumda ‘YALANDAN’ dedi. O kadar temizler ki, annesinin dikkatini ve onayını almak için yaptığı hatadan öylesine pişman ki, bu çocuk nasıl suç işler bunu düşünmek gerek sanırım.
Dönüp inşa ettiğimize bakalım, çocuk suçlu oranına, çocuk madde bağımlısı oranına. Nasıl vazgeçirdik onları hayallerindeki dünyadan. İzin verelim dünyayı kursunlar, hapsetmeyelim kendi kurgulanmış zihinlerimize onları. Nasıl da kendi umutsuzluğumuzu taşıtıyoruz onlara. Anne baba olmayı, çocuğu doğurmak olarak algılayan zihinler olmaktan çıkaralım. Ama bize de şöyle yapıldı diye serzenişleri duyar gibiyim. Acıtarak mı tedavi olunur mu hiç?
Sokaklarda bir şeyler satan çocuklar, küçük yaşta kadınlaştırılan kızlar, tacize uğrayanlar hangi suçun cezasını çekiyorlar. Dünyaya gelirken umdukları limanlar nereye gitti? Sokakta yaşayan çocuklar üşüdüğünde anneleri nasıl olur da üşümez. Babalarının her gün yeni güne uyandıklarında nasıl önemli bir rolleri var ki baba olmak gibi kutsal ve yüce bir vazifeyi reddederler.
Bu kaderi tayin eden kim diye isyan eden yetişkinler, kendi kaderlerini yönlendiren anneleri –babaları gibi tayin eder olmuşlar küçük bedenlerin yaşamını.
Bir kedi bile çocuklarını doğurur doğurmaz bırakamazken nasıl bir duygu bıraktırıyor o küçük elleri. Nasıl bir vicdan itiyor onları soğuğa, karşıdan karşıya geçerken bırakamazken nasıl oluyor da yalnızlığa terk ediliyor çocuklar.
Bırakmayın bugün çocuklarınızı. Belki burada büyük görev annelere düşüyor. Karanlığa mum yakamıyorsak yanan mumları söndürmeyelim. Bulalım kaybettiğimiz çocukluğumuzu, çocuklarımızı? Kuralım mı başka bir dünya ve son olarak küçük prensten bir alıntı ile bitirmek istiyorum; Gökyüzüne bakın. Kendinize “Acaba koyun çiçeği yedi mi, yemedi mi?” diye sorun. Bakın her şey nasıl da değişiyor…
RSS
