Down Sendrom’lu çocuğa sahip bir aile ilk başta büyük bir şok yaşar. Hamileyken kurulan hayaller yerini endişeye bırakır. Bu ilk şoku atlatmak biraz zaman alsa da aileler Down Sendromu hakkında bilgi edindikçe çaresiz olmadıklarını anlarlar. Ve çocukları büyüdükçe aslında ne kadar keyifli “ekstralara” sahip olduklarını hissederler.

Şunu bilmek gerekir ki Down Sendromunun kaynağı anne-baba değildir. Veya hamilelik öncesinde ya da sonrasında olan herhangi bir şey çocuğun down sendromlu olmasına yol açmaz. Özellikle bunun bilinmesi aileler için çok önemlidir. Zira bir çok aile bu durumdan ilk etapta kendini sorumlu tutmakta ve gereksiz yere yıpranmaktadır.

Her çocuk gibi Down Sendromlu çocukların da kendilerin özgü bir gelişimleri, yetenekleri, kişilikleri, düşünceleri, sosyal yaşantıları vardır. Yaşamları boyunca edinecekleri davranışlar, huylar vardır. Bunların şekillenmesi her çocukta olduğu gibi Down Sendromlu çocuklarda da aileyle, eğitimle, sosyal çevreyle yakından ilişkilidir.

Down Sendromlu çocukların bazı becerileri edinebilmesi için desteğe ve sevgiye daha çok ihtiyaçları vardır. Bu destek ve sevgiyle, geç de olsa yürüyebilir, konuşabilir, okula gidebilir, okuyup yazabilir, meslek edinebilirler.

Unutmayalım ki Down Sendromu her ırktan, yaştan, sosyo-ekonomik seviyeden insani etkileyebilir…